2.
kryształ wiatru krwawisz
jakbyś była do szpiku kości
jakbyś ciałem zzieleniałym
objęla modlitwę i moje ramiona
jakbyś w matki płacz uciekła
jakbyś Go urodziła, i utuliła -- tęsknotą
pieśnią -- pieściła
3.
spijam
spijam
własnymi łzami
ja też się upijam
bo
jakąż ma -- ogień -- treść
jakież ma -- forma -- przeznaczenie
więc
stoję, dumam i stoję
a tu mi kwitną dumne
jabłonie
i zapach pól w mózg
mi się wkręca
a świat mi ręce
w przerażenie wykręca
4.
to nie strumień
czy nadzieja
to pochód
drzew
/życia
ślepą pętlą
nie zatrzymasz/
stąd
ostry pień
rośnie w Narodzie
rośnie łagodnie
bólem, dumą
i zgrzytem hamulca
i bezradnością bezradnych
i żywym murem
5.
po to
niewiedza jest siłą
dumnych
opuszczonych
występnych
by nikt --
nie oskarżal
w małości
a w rozpaczy
nie wznosił
pożaru łuny